OnderwerpIk zie, ik zie...wat zie jij eigenlijk?
Is deze blog niet goed leesbaar? Lees de blog dan hier op onze website.
 
 

Hallo Guest,

Ik zie, ik zie..., wat zie jij eigenlijk?

In het e-book wat ik geschreven heb, en wat je hoogstwaarschijnlijk gelezen hebt, vind je een lijst met kenmerken.
Hoe meer kenmerken je bij een kind of leerling herkent hoe groter de kans is dat dit kind of leerling meer in beelden denkt. Een lijst met kenmerken zegt iets over hoe jij als leerkracht of ouder naar je kind kijkt.

Zelf vind ik het ook belangrijk - en leuk - om met een kind in gesprek te gaan. In gesprek met een kind probeer ik erachter te komen hoe hij of zij informatie verwerkt, hoe hij of zij aan dingen denkt. Is dat saai? Nee, ik vind dat één van de
leukste dingen van mijn vak.

Toen ik bezig was met mijn opleiding, waarin ik meer leerde over taaldenken en beelddenken, nam ik onmiddellijk de proef op de som binnen mijn gezin. Niet eerder was ik me er namelijk van bewust geweest dat denken en onthouden iets
unieks is én… dat iedereen dat op zijn eigen wijze doet.

Ons gezin bestaat trouwens uit vijf personen. Graag wil ik je verslag doen hoe dat gesprek destijds zo'n beetje ging. Ik begon heel, heel simpel: 

  

Ik          :  ‘Denk eens aan een boom, hoe ziet dat er in jouw hoofd uit’?
Mijn man: ‘Ik zie een grote kastanjeboom, vol in het blad, met van die mooie ‘kaarsjes’, zoals je dat                         vroeg in het voorjaar ziet’.
Dochter 1: ‘Ik zie niks, en verder weet ik niet waar ik aan denk, gewoon boom…’
Dochter 2: ‘Ik zie een wilgenboom, de grond waarop hij staat en de lucht. Ik hoor mezelf steeds 'boom,                      boom, boom' zeggen. Op een andere plek in mijn gedachten zie ik hoe boom geschreven                        staat. 
Dochter 3: ‘Ik zie een hele mooie boom die vol in bloei is met groene bladeren’.

‘En jij mam?’

‘Nou, ik zie eigenlijk vooral de letters van boom, maar ik hoor mezelf ook “boom” in gedachten zeggen’.

Ik was verwonderd en verbijsterd tegelijk. Zo’n simpel woordje, vijf verschillende beelden/gedachten.

Na dit eerste boeiende gesprek volgden er velen. Over van alles en nog wat. Ik begreep steeds beter dat denken iets unieks is. Dat het heel verhelderend is, om bij elkaar ‘plaatjes’ uit te vragen. ‘Waar denk jij aan, hoe ziet dat eruit in jouw gedachten’? Het geeft mij als ouder een inkijkje in de unieke gedachtewereld van mijn kind. Maar hoe zat het met mij als leerkracht? Wat wist ik van de gedachtewereld van mijn leerlingen?

Als leerkracht was ik de hele dag, de hele week, het hele jaar bezig met onderwijzen. Ik bracht informatie over, ik leerde strategieën, regels en feiten, ik leerde de kinderen van alles. Maar ik ging zelden tot nooit na hoe of waar mijn instructies in die koppies terechtkwamen, hoe dat er van ‘binnen’ uitzag. Ik ging er voor het gemak maar van uit, dat ik mijn instructies zo’n beetje letterlijk in het geheugen van mijn leerlingen kopieerde, precies zoals ik het hen had verteld, voorgedaan en uitgelegd.

Op een dag vielen de schellen van mijn ogen. Ik had een leerling in mijn groep 5. Het was een pientere leerling, een beetje traag , maar ze haalde goede resultaten. Voor haar rekentoetsen haalde ze steevast mooie cijfers. Toch zuchtte ze dat het een lieve lust was als de rekenboeken opengingen. Ze vond het moeilijk, het kostte haar moeite en ze kreeg haar werk nooit af. Ik begreep daar niets van. Tot ik met haar in gesprek ging en wilde weten hoe het rekenen er in haar hoofd, in haar gedachten uitzag.

Ik kwam erachter dat ze de meeste sommen op een heel ingewikkelde manier uitrekende met veel te veel onlogische denkstapjes. Ook kwam ik erachter dat ze de sommen tot 20 niet geautomatiseerd had. Ze had ‘geen beeld, geen plaatje, geen antwoord’ vertelde ze me. Omdat ze pienter was en zo haar eigen trucjes had ontwikkeld, kon ze elke som uitrekenen, maar dat kostte wel veel tijd, heel veel tijd en een heleboel denkkracht. Geen wonder dat ze zuchtte als het rekenboek op tafel kwam.

Ben jij ook benieuwd hoe je leerlingen denken? Ga met elkaar in gesprek. Vraag plaatjes uit. Begin vooral eenvoudig, net zoals ik deed met mijn gezin toen ik hen vroeg hun boom te omschrijven. Sommige kinderen zijn zich trouwens nauwelijks bewust van hun ‘plaatjes’ en zullen niet weten waar je het over hebt als je woorden gebruikt als ‘in gedachten’ of ‘plaatjes in je hoofd’. Meestal maak ik er dan een spelletje van. Dan doen we allebei onze ogen dicht en vraag ik een kind aan iemand te denken die het heel goed kent en die persoon vervolgens aan mij te beschrijven. Vaak komen we dan al snel tot de conclusie, dat je met je ogen dicht toch heel veel kan zien. Daar is een speciaal oog voor, samen geven we dat oog dan een naam: het oog wat dingen ziet die je met je gewone ogen op dat moment niet in het echt kan zien. Bijzonder hè, zo’n ‘oog’?!

Wil je niet alleen met je leerlingen in gesprek gaan, maar ook ervaren hoe jij zelf denkt en onthoudt en wil je ook begrijpen waardoor kinderen het leren soms echt lastig vinden, dan kun je me altijd uitnodigen bij jou op school voor een informatieve en creatieve workshop over taaldenken en beelddenken.  

Wil je reageren op deze blog, heb je vragen of wil je meer informatie, mail me gerust: info@beeldendleren.nl

In mijn volgende blog vertel ik je waarom het belangrijk is dat kinderen zich bewust zijn hoe ze denken en dat jij als leerkracht plaatjes kan uitvragen. Sinds ik mezelf een echte ‘plaatjes-checker’ vind, is er een wereld voor me opengegaan en weet ik vaak al snel waar leerlingen tegenaan lopen. Als leerlingen me vragend aankijken, met zo'n wazige blik weet ik meteen, ze hebben vast last van het  ‘lege-beelden-fenomeen’.

Tot de volgende blog,

Met beeldende groet,

Ilse Schreuder

 
 
 
BeeldenD LereN - Mockamawei 7, 9121 CB Aalzum, Telefoon: 0519-220315 Email: info@beeldendleren.nl
Voeg info@beeldendleren.nl toe aan jouw contactpersonen om mijn blog te blijven ontvangen.
Geen belangstelling meer voor mijn blog? Schrijf je dan hier uit.