OnderwerpHoera, de eerste blog

Hoera!

Dit is mijn eerste blog! Nu mijn vernieuwde website na maanden van voorbereiding in de lucht is gegaan, kan ik eindelijk starten met het bloggen! En jij bent daar getuige van, leuk!

Met  mijn blogs wil ik je op de hoogte houden van de dingen die ik leer, weet en meemaak in mijn werk als remedial teacher/begeleider van kinderen met leerproblemen en als trainer van leerkrachten. Ik wil mijn kennis delen in de hoop dat jij er iets aan hebt. En als jij er iets aan hebt, dan hebben jouw leerlingen er ook iets aan. Kinderen zijn mijn passie! En in het bijzonder de kinderen die het leren moeilijk of saai vinden, die zich gefrustreerd voelen door het leren, kinderen die hun zelfvertrouwen verloren zijn, kinderen die boos of verdrietig zijn omdat het leren maar niet lukt…

Ik ben ervan overtuigd dat veel leerproblemen ontstaan door miscommunicatie. School (leerkracht en/of lesmethode)  begrijpen elkaar op een bepaald punt niet of niet helemaal. Alsof ze niet op dezelfde  golflengte zitten, alsof school  de ene taal praat, en de leerling een totaal andere… Zoiets moet het zijn, denk ik. Want intelligentietests wijzen vaak uit dat er niks mis is met het IQ van een leerling. Daar kan het dus niet aan liggen. Waar ligt het dan wel aan?

Je hebt mijn e-book gelezen waarin ik uitleg  hoe kinderen verschillend kunnen denken. Was het verrassend voor je, of wist je het eigenlijk ook wel?

Toen ze mij ooit, jaren geleden alweer, vertelden dat je op twee manieren kunt denken, was dat niet echt nieuw voor me en toch ook weer wel. Een vriend van ons zei regelmatig tegen me dat hij altijd plaatjes in zijn hoofd had. Hij was er bovendien erg trots op. Dat irriteerde me soms mateloos. Verwonderd vroeg ik me dan af of dat nu echt zo bijzonder was. Ik zie toch ook ‘beelden’.  Als ik aan mijn moeder denk, en die zie ik niet zo vaak omdat ze aan de andere kant van het land woont, dan zie ik haar in gedachten zo voor me! En als ik een boek lees, dan kan ik in gedachten ook een ‘filmpje’ mee laten draaien. Herken je dit? Ik bedoel maar…, we denken toch allemaal wel in ‘plaatjes’?

Toch, toen ik later een opleiding volgde, waarin ik leerde over beelddenken en taaldenken, ging er een wereld voor me open! Ik was toen al leerkracht en kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan! Ik schaamde me echt diep! Nu ik begreep wat beelddenken was, wist ik ook dat ik veel leerlingen tekort had gedaan. Al die kinderen die het leren moeilijk of lastig vonden, die mijn uitleg niet konden volgen, die voortdurend hulp of zorg nodig hadden, hun werk niet afkregen, zich niet konden concentreren….. al deze kinderen had ik grandioos verkeerd  ingeschat. Het lag niet aan hen dat het leren op dat moment niet lukte. Ze waren niet dom, ze waren niet lui, ze waren niet opstandig, snel afgeleid. Nee, het lag aan MIJ!  Ik had al die tijd geen rekening gehouden met hoe zij dachten, hoe zij leerstof onthielden!

Met vallen en opstaan ben ik vanaf toen mijn leven gaan beteren. Als ik je een eerste wijze les mee mag geven is het deze: Als jouw leerling je niet begrijpt of iets niet snapt, zoek de oorzaak dan altijd bij jezelf. Misschien deed je dat ook al. Dan vertel ik je niets nieuws. Maar het is mijn overtuiging dat wij, de leerkrachten, het anders zullen moeten doen, niet het kind… Ik ben er van overtuigd dat elk kind kan leren. Ongeacht intelligentie en ongeacht het etiketje wat mensen op kinderen plakken.

Wil je weten hoe een kind alsnog tot leren komt? Volg dan mijn blogs en ik zal je proberen te vertellen hoe ik anders naar kinderen ben gaan kijken en hoe ik mijn aanpak veranderd heb.

Wil je niet alleen lezen over beelddenken en taaldenken, maar ook aan den lijve ervaren hoe je je lesstof aan kunt passen ten gunste van kinderen die meer in beelden denken, dan kun je me altijd uitnodigen bij jou op school waar ik dan een informatieve en creatieve workshop kom geven over deze twee denkstijlen.

In mijn volgende blog zal ik je trouwens vertellen hoe ik in gesprek ging met mijn gezin en tot de ontdekking kwam hoe we allemaal heel verschillend dachten. Voor mij was dat een bijzondere ontdekking. Tot die tijd had ik namelijk altijd het idee dat iedereen - mijn gezin, mensen om me heen, kinderen in mijn klas -  op dezelfde wijze dachten als ikzelf. Toen ik meer wist van taaldenken en beelddenken, dacht ik dat er twee manieren van denken waren. Die van mijzelf en die van de 'ander'. Maar dat bleek toch ietsje anders in elkaar te zitten.Wil je tot zo'n zelfde ontdekking komen, lees dan mijn volgende blog.  

Met hartelijke groet,

Ilse Schreuder